थाहा भएकै कुरा हो, देश लकडाउनमा छ। आकाश र आँशु निरन्तर वर्षिरहेकै छ। मानिसहरू निराश छन् र पसलहरु बन्द छन्। सबैलाई चिन्ताले सताएको छ तर यो कुनै नयाँ चिन्तन पक्कै हैन। हरेक व्यक्ति जीवनमा निरन्तर आफ्नो आत्म-छविको साख जोगाउन लागि पर्छ। उसको सामाजिक प्रतिष्ठा, धन सम्पति, स्वास्थ्य, बालबच्चा र उसको नशा, यी सबै उसको आत्म-छविलाई विस्तार गर्ने पूरक तत्व हरु हुन। र, लकडाउनले व्यक्तिको आत्म-छविलाई नराम्ररी धक्का दिएको छ। उसको सम्पूर्ण जीवन खतरामा छ र ऊ आज केही पनि गर्न सक्दैन किनभने केही गर्नुको अर्थ उसको भ्रमको पर्खाल भत्काउनु हुनेछ। यस्तै कुराहरू मनमा खेलाउँदै एउटा योगी बागमतीको किनारमा हिँड्दै थियो।
थापाथलीबाट टेकु सम्म आइपुग्दा उसले बाटोमा थुप्रै मान्छे देख्यो। कोही सूर्य चुरोट खान घरबाट निस्केका थिए, त कोही घामको किरण टाउकोमा ठोक्काउन लाई। हुन पनि हो, योगी सोच्दछ, अँध्यारो कोठामा बस्नेलाई घाम पनि एउटा आवश्यकता हो। आफू भित्रको अँध्यारो देख्न नसक्ने मान्छेले उज्यालोको स्वरूप बुझ्दैन।
योगीको कुनै गन्तव्य थिएन। न त ऊ भोकाएको नै थियो। हिजो राती ऊ एक पोका सुख्खा चाउचाउ खाएर मसानघाटमा सुतेको थियो। जति नै खाली पेट भए पनि उसले कहिले खानेकुरा मागेन। योगीलाई आफू प्रति गर्व त थिएन, तर ऊ अरु मानिसलाई आफूभन्दा विमुल्य भने पक्कै सोच्थ्यो। पिपलबोट पुग्नै लाग्दा उसलाई कसैले बोलायो, “ओए जोगी, कता हिँडेको, मास्क खोइ तेरो?”
“मैले समाज बाट दुरी कायम गरेको छु सर, र म यो खोलामा पर्ने अर्को मसानघाट जाँदै छु”, योगीले पछाडि नफर्की जवाफ फर्कायो। त्यति भन्ने बित्तिकै नाङ्गो तिघ्रा मुन्तिर भाटा खायो। त्यस एक क्षणको पीडालाई उसले आफूभित्र यति सोस्यो की त्यो पीडा अर्को क्षण कम्पन सकेन। ऊ आफ्नै सुरमा अगाडि हिड्यो। उसलाई भाटा हान्ने निराश प्रहरी जवानले जोगीलाई होल्डिङमा राख्न उपयुक्त ठानेन। सायद जति कुटे पनि नरुने आफ्नो छोरालाई सम्झेर पो हो कि!
योगी खोलाबाट माथि मूल सडकमा उक्लियो र देख्यो शून्य सहर। पर पर सम्म कोही थिएन। उसले वरिपरिका भवनहरू हेर्यो जुन एकछिन हेरिरहे पछि ती घरहरू अपरिचित जस्ता लागे। “यस्ता डब्बा जस्ता कोठाहरूमा कसरी बाँचेको हो मेरो प्रजाती? सोच र मानिस एक्लै कोठामा थुनिँदा अन्तिममा आउने परिणाम पागलपन नै हो र? मलाई पनि सबैले पागल नै भन्छन् तर मूर्खहरुले निर्माण गरेको समाजमा सबै पागल हुन्छन् जुन अस्वस्थता समाजले चिन्दैन।” योगीले सोच्यो।
खोलाको छेउ हिड्दै गरेको योगीको भेश अरुबेला भन्दा भिन्न थ्यो। उसले आज धेरै पछि कालो गेरुवस्त्र धारण गरेको थियो। मुजा परेका भएपनि उसको मुहार उज्यालो देखिन्थ्यो। पछाडी आफै भाङको बोटले सिलाएको सानो झोला भिरेको थियो जसमा पानीको बोतल र केही नोट थिए।
बाटोमा उसले थुप्रै जन्तुहरुलाई देख्छ। आफू छेउ आएका कुकुर हरुलाई सुम्सुम्याउँदै गर्दा उसको अगाडि एउटा सेतो रंगको पुरानो कार आएर रोकिन्छ। चालकले उसको छेउमा गाडी रोकेर बिस्तारै झ्याल खोल्दै गर्दा योगी केही नबोली उभिएको थियो।
“प्रणाम बाबाजी, जय शम्भो!”, सुटमा सजिएको चालकले आफ्नो कालो चस्मा र मास्क नखोली योगीलाई नमस्कार गर्यो।
“नमस्कार, महाशय, किन हजुरको साधन रोक्ने कष्ट गर्नुभएको होला?”
“म निराश छु, प्रभु! यत्तिका वर्षमा मलाई निराशाले छुन सकेको थिएन। भित्र आउनुस् न, म हजुरलाई पुर्याइदिन्छु, बरु एकछिन गफ गाफ नी गरौं!”
योगीले थोरै अप्ठ्यारो माने पनि अन्त्यमा कारको पछाडिको ढोका खोलेर भित्र पस्यो। भित्र चुरोटको गन्ध भन्दा एयर फ्रेशनरको गन्ध अलिक बलियो थियो। चालक ४०-४५ उमेरको हुनु पर्दो हो, योगीले सोच्यो।
“हजुरले कति वर्षको हुँदा मोह त्याग्नुभएको प्रभु?” चालक कुरा र गाडी अगाडि बढाउँछ।
“त्यो आवश्यक छैन होला, बरु तपाईं किन निराश हुनुहुन्छ भन्नुस् न, म सक्ने जति सहयोग गर्नेछु”, योगीले जवाफ फर्काउँछ।
“अरु मान्छेहरू भेट्न नपाउँदा मलाई मानिस बन्न गार्हो भइरहेको छ बाबा। मैले मेरो सफलतालाई फर्केर हेर्दा विशाल देख्ने गरेको थिए तर आजकल त्यो सफलताले मलाई बिझाउँछ।”
“तपाईंको घर परिवारमा कोको हुनुहुन्छ?”
“मेरी श्रीमती, अनि एउटा छोरी छे अष्ट्रेलियामा। यहाँ चाहिँ दुईजना मात्र बस्छौ। म लकडाउन अगाडि सारै व्यस्त हुन्थे, सबैले ज्यू नमस्कार गर्थे, मेरो काम मात्र सोच्नु र निर्णय लिनु हुन्थ्यो। अहिले मसँग सोच्नलाई काम पनि छैन र मेरा पुराना सोचहरु रुमल्लिदै छन्। मैले यति धेरै कुराहरु आफू भित्र दबाएको रहेछु जुन अहिले आएर प्रस्फुटन हुँदै छ।”
“कस्तो सोचको कुरा गर्नुभएको?”
“घिनलाग्दा सोचको, जुन एकचोटि सोचिसके पछि निराशा बनेर मनमा टाँसिन्छ। के मेरो सम्पूर्ण सफतला भन्दा मेरो छाडापन र बाल्यकालका नमिठा सम्झना ठूलो छ यो दिमागलाई?”
“तपाईंको दिमाग मैले बुझ्न सक्दिन। मैले भन्न सक्ने यति नै हो, तपाईंको मन शान्त छैन। शान्त पार्न चाहनुहुन्छ भने मैले जस्तै घर परिवार र सम्पति त्याग्नु होस् । र अहीले, यही क्षणमा निर्णय लिनुहोस् नत्र मलाई यहाँ अगाडि सम्म छोडिदिनु भए हुन्छ।”
चालक अगाडिको खाली सडक हेर्दै टोलाउँछ। आफ्नी श्रीमतीलाई सम्झिन्छ अनि आफ्नो घरको सबै कोठाहरु दिमागको कोठाबाट चिहाउँछ। उसलाई ती स्मृति खैरा र निरस लाग्छन र आफुले जीवनमा गरेका कपट सम्झिदै गर्दा ऊ विरक्तिन्छ।
“म सांसारिक मोह ह्वात्तै त्याग्न तयार छु प्रभु, भन्नुस् कहाँबाट सुरु गरौं?”
योगीलाई खाइलाग्दो व्यापारीले संसार त्याग्ने कुरा गरेको सुनेपछि अचम्म लाग्यो। “सुरुमा यो गाडी बाग्मतीमा हुल्दिउँ न त?”, योगीले हाँस्दै भन्याे।
चालक तथा व्यापारी धर्मसंकटमा पर्यो। खोलामा हाल्दिम भने आफ्नो पहिलो कार, नहालुम भने योगीको आदेश। उसले अन्त्यमा आफुले जीवनभर गर्दै आएको काम गर्ने सोच बनायो, बार्गेनिङ। अझ राम्रो सुनिने गरी भन्नु पर्दा, नेगोसिएटिङ।
“म यो गाडी त फाल्न सक्दिन प्रभु, तर मेरो मन मेरो शरिरलाई बाग्मतीमा कल्पना गर्दै छ। मैले आफूलाई जति सुकिलो भएको सोचे पनि यो लकडाउनले मेरो मगजको मैलो उजागर गरिदियो। मैले बाग्मतीमा हाम फाले भने मेरो मन र आत्मा फेरि पवित्र हुन्छ त प्रभु?”
योगीलाई व्यापारी बडो रोचक लाग्यो। मनको मैलो फाल्न बाग्मतीमा शरीर हुल्ने हिम्मत भएको मानिस भेटाउन वास्तवमै गार्हो हुन्छ। तर योगीलाई परवाह थिएन। उसले भन्यो, “तपाईंको मर्जी, तर म केही पनि ग्यारेन्टी गर्न सक्दिन। सबै कुरा तपाईंमा नै भर पर्छ। मात्र एउटा कुरा याद राख्नुहोस, तपाईंको सोच र तपाईं भिन्नाभिन्नै कुरा होइन।”
“म बुझ्दै छु, प्रभु, म सबै कुरा बुझ्दै छु।”
“के बुझ्दै हुनुहुन्छ?”
“की मेरो अरु मान्छेलाई हेर्ने दृष्टिकोणमा ठूलो खोट रहेछ। मेरो सबै विश्वास मात्र मेरो अनुमान रहेछ, त्यस्तै त्यस्तै”
“यो महान् खोज हो महाशय, अझै आफू भित्र डुब्दै जानुस् तर कुनै पूर्वाग्रह वा सिद्धान्तलाई नसमात्नुस्, केही नयाँ कुरा पत्ता लाउनु छ भने तपाईंको भुतमा नअल्झिनुस्।”
“थ्याङ्क यु, बाबाजी, धेरै प्रेरणा दिनुभयो हजुरले। अब भन्नुस् कहाँबाट खोलामा छिर्दा ठीक होला?”
“मैले भनिसकें, तपाईंको मर्जी हो।”
“ल म ऊ त्यो ढुङ्गाबाट छिर्छु।” व्यापारीले आफैलाई सन्तोष दिने मुस्कान सहित योगीलाई औंलाले ढुङ्गा देखायो।
व्यापारीले झाडी र सडक छुट्टिने ठाउँमा लगेर कार रोक्यो। योगी कारबाट बाहिर निस्केर खोला तिर हेर्दै टोलाउन थाल्यो। व्यापारी भित्र आफ्नो चस्मा, सर्ट र प्यान्ट फुकाल्दै थियो। उसको मनमा एउटा छुट्टै उमंग जागेको थियो, मनको मैलो पखाल्न पाउँदा। र, मञ्जुश्री छेउको बागमती खासै फोहोर पनि थिएन।
स्यान्डो र बक्सरमा व्यापारी बाहिर निस्क्यो र योगीलाई हेरेर मुस्कुरायो। योगीले पनि मुस्कान फर्कायो अनि आँखाले अघि बढ्न अनुमति दियो। व्यापारी दौडिँदै खोलातिर गयो र खुट्टा चुर्लुम्म डुबायो। अनि सोच्यो, मैले बाग्मतीमा मेरो टाउको डुबाएर दिमागलाई खाली गर्नुपर्छ। खोला गनाएको उसलाई अलिकति पनि असर परेको थिएन। ऊ आज पहिलो पटक मुक्त महशुस गरिरहेको थियो। उसले लामो श्वास भित्र तान्यो र नमस्कार गर्दै खोला भित्र पस्यो। १ मिनेट पानीमा बसेर बाहिर निस्किँदा योगी र उसको कार गायब भइसकेका थिए।
Some animals are really smart by human standards. ‘Animal type’ can be a thing, like a primate version of the whole personality type thing, and there are more options to choose from. It’s just that some distinctive characteristics of these creatures match way too more with humans.
The animals I’m about to list is going to be from the top 10 and no offence to all the smart animals out there. We only know a little about how they think because we can only examine their outer behaviour. And who knows better than humans that how big the inner world can be.
5. Elephant
Everyone loves elephants. It is nature’s majestic creation, the only great thing that’s harmless. They represent kindness, gentleness, a big heart and massive memory. They understand that every individual is unique. Not only they show empathy, compassion and honour, but they also have funerals. Elephants are what emotions are all about.
And even though elephants have a bigger heart and brain than anyone else out there, they’re afraid to express or approach it, because elephant people accept authority without a single doubt. They do what they’re told. They’re wounded by love. They do not like to be rude to people who hurt them. They do not like to think that the world isn’t perfect. They’re loyal to the wrong people. They’re sweet but vague.
The memory of intelligent life on earth is stored in the genes and images of the elephant’s mind and humanity might be a deadly prick in that memory. But they do find us cute. No one can truly understand an elephant person, they can get aggressive sometimes but their aggression can be justified, most of the times.
4. Pigs
The pig is the 4th smartest animal. And pigs are just like the blunt significance of the 4th position and how it is ignored. The pig represents the misjudged and ignored people. They are the ones with a clean heart but people believe it’s dirty. They self-pity themselves. It is said that the pig is ashamed of its tears. Once it’s ashamed, there is no meaning to life. There’s no confidence. Pigs are shamed and humans are too because we laugh when we think of pigs flying.
Our skin are eyelashes are almost like pigs. They are the smartest of all domestic animals. And of course, there are sweet cow people, the sheep people and the innocent chicks misbehaved by their so-called owners but they ain’t smart. There’s a poem about a pig by Roald Dahl that thinks about life and kills its owner. Only because the pig understood he was going to make bacon of her. People are made bacon of in corporations.
Pigs have the intelligence of a 3-year-old child. They’re social and intelligent, but something about the pig always seems off. It’s the same with most people. It is the blissful ignorance that those pigs and men enjoy the lazy boredom.
3. Crow
The intelligence of a crow can be compared to that of a 7-year-old human child. It is the smartest animal because it thinks of the future a lot, communicates abstract concepts, remembers people and cars for years and takes revenge on them.
Crow people are pricks, jerks and shitheads. They have a strong sense of self awareness and pride. They cannot put themselves in the next person’s position. They do not try to understand and feel other people’s feelings. They do not get hurt easily and when they do, they blame someone for it.
Crows have been observed to use some tools better than chimpanzees. They’re not a bit shy to ‘caw’ loudly. Crow people derive satisfaction from domination. They like to bully and pull others down, just to fancy their own self image.
2. Rat
Rat is the animal that has colonized every continent in the world. Humans have placed them in Antarctica too. Rats can differentiate between the good and bad (of their world) which is a difficult concept even for humans. They’re the survivors. They’ll run and bite and hide their whole life for survival. The rat represents the poor man, the loathsomeness he holds, and how unfortunate they’ve been.
The rat person is born in a mess. He’ll only learn what he sees from the grassroots economic status, which is the constant fading of morale. And no one can blame the rat for there’s no such thing as opportunities for it. It is deprived of love, possession and respect since its birth. The poor man is powerless. He doesn’t care how he is governed because there’s only one aim in his life, to have food on a plate for the next night. There are always little problems in life still.
Rats are honest indeed, creative in their day-to-day job and conversations, but they’ve got a quick temper and they’re wasteful. The essence of a rat person’s life lies in the bottom of the glass of the drink he takes that night. He sees his reflection, and doesn’t like it, then wants the glass to be filled again. We’ve all seen dead rats and drunk people who sleep on the road. They’re essentially the same.
1. Dolphin
Dolphin is the perfect animal. It’s intelligent, curious, social and has a good sense of humour. Dolphins are magnificent and they know how to feel themselves in the water but most of all, they’re at peace with themselves.
People who are like dolphins are very rare but they do exist. They’re the ones who can give unconditional love. They’re the artists of their own life. They understand what makes them human, or dolphin. They live in perfect harmony between the water and the air, which is simply the sadness and happiness of the inner world. Dolphin people are filled with wonder and joy, and they have the purest smile.
There’s a dolphin inside everyone. But we rush to make something expected of our soul and heart that seems nice but isn’t us. Just like we rush to fall in love, we rush to imitate others. Every human being has to explore and find out who he/she is for oneself, no one in the world can help. The world would be a lot better if human beings realize the dolphin or the goodness inside them.
Thank you so much for reading! I wish the animal inside you vitality and satisfaction. But there’s no animal inside you. You’re the animal. Just kidding, you beautiful bloody bastards!
A moment to breathe between smokes A lover’s hand soft replica of emotions fear and pleasure her smile holding the wine as elegant as posture of her hand as the ashes fall she takes the last puff as the eyes slowly close themselves she laughs at the counter man It wasn’t told to her and me the secrets of human relationship we did not imitate rudeness We knew they didn’t feel enough they couldn’t take enough she imitates me I imitate her she asks for the bill and tells me “Let’s split” “The bill only?” “No.” she replies.
We’re nothing in front of Divine ladies who often get Mistaken for sluts Their genuineness becomes Too much Or, perhaps, their smiles May be too ‘lovely’ and ‘sweet’ For toxic men to handle
We’re nothing in front of A beggar’s child A saint-to-be A collapsed house A white man’s dream
And we become nothing If one looks at the mirror for half an hour If one stops to see a tree Without a stupid thought in mind We’re nothing in front of The reflections looking back
Though we strive hard To be something to show the world It’s still by the world’s standards Everyone other than me Has the same sorrow, more or less It is still a dark, dark night Nothing to be seen inside
Abhay's blog 